Ιστορικό εκλογών

Τον Σεπτέμβριο του 1949, μετά τη λήξη του Εμφυλίου, και με δεδομένο ότι η θητεία της Βουλής δεν μπορούσε να παραταθεί μετά το πέρας της τετραετίας, τέθηκε αναπόφευκτα το ζήτημα της μορφής που θα λάμβανε η διακυβέρνηση της χώρας. Από τη στιγμή που η πολιτική ζυγαριά έκλινε προς τις εκλογές, οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες για την κυβέρνηση του Αλέξανδρου Διομήδη, ο οποίος μετά την παραίτηση του αντιπροέδρου Σοφοκλή Βενιζέλου, του υπουργού Στρατιωτικών Παναγιώτη Κανελλόπουλου αλλά και του αρχιστράτηγου Αλέξανδρου Παπάγου, υπέβαλε με τη σειρά του παραίτηση στις 5 Ιανουαρίου 1950. Την επομένη, ο Ιωάννης Θεοτόκης ορκιζόταν πρωθυπουργός της υπηρεσιακής κυβέρνησης που θα διενεργούσε τις εκλογές, οι οποίες ορίστηκαν για τις 19 Φεβρουαρίου. Στο μεταξύ όμως, οι διαπραγματεύσεις για τον εκλογικό νόμο καθυστέρησαν να τελεσφορήσουν και ως εκ τούτου οι εκλογές μετατέθηκαν για τις 5 Μαρτίου.

ΕNΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Ηλίας Νικολακόπουλος, Η καχεκτική δημοκρατία. Κόμματα και εκλογές, 1946-1967, Αθήνα 2001.

Jean Meynaud (με τη συνεργασία των Π. Μερλόπουλου, Γ. Νοταρά), Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, 1946-1965, τ. Α΄, Αθήνα 2002.

Σωτ. Ριζάς, Η ελληνική πολιτική μετά τον εμφύλιο πόλεμο: κοινοβουλευτισμός και δικτατορία, Αθήνα 2008.

Λεζάντα.

Λεζάντα.

«Εις Αθήνας και Πειραιά παρετηρήθη προθυμία προσελεύσεως των ψηφοφόρων, παρά τη βροχήν. Μέχρις της μεσημβρίας εις τας περισσότερα των εκλογικών τμημάτων είχον ψηφίσει σχεδόν οι ημισείς των εγγεγραμμένων. Ιδιαιτέραν προθυμίαν επέδειξον αι γυναίκες. Προσήλθον, κατά μεγαλύτερον ποσοστόν των ανδρών διά να ασκήσουν τα εκλογικά των δικαιώματα».

εφ. Ελευθερία, 22.2.1956

ΕΚΛΟΓΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ